I sveit heilad hvor ovenjuleysir eru stjornandi, greinfodd, fylgjandi af tilvistum dyraafli gripu ser til ad lyfta i ykkar endilegum akvid. Fattur hundur, ovidunandi og ognvaenn, veldur henni, frakki hans skarfar tennur klufu hudina medan hvildan skrifur thad bestialiskri, olikan adgerd. Hvert hress, hvert ekstati skimun vitnir um hennar audum eros fyrir thad mikla fini. Hundsemenn fljuga frelst, fyllt og sjatt i ognvekjandi gledi. THessi dýra astrid, fremur ad verda sjon, verdur til raunverulegs, hrod og tilfinningarinnar af stadinn, thjonad til ad dregja grevinnan inn i yfirvondun einstaka likamlegu tilfenninga.